De stille schreeuw
Enige tijd geleden maakte Har Bulters contact met TRAUMArt. Hieronder stelt hij zich graag aan jullie voor. En hij wil zijn kunst en inspiratie graag delen.
Har Bulters komt uit Laren en is 61 jaar. Drie jaar geleden is hij in de WIA terechtgekomen, na 38 jaar te hebben gewerkt met chronische pijn, psychosomatische klachten en migraine. Hij heeft 26 jaar als postbode en 11 jaar als ambulant begeleider met autistische cliënten gewerkt. Maar dat ging eigenlijk niet. Toch ging hij door, zijn burnout negerend. Daarnaast ontwikkelde hij een obsessief-compulsieve stoornis (OCD) en onderging hij behandeling in het AMC in Amsterdam. Inmiddels gaat het veel beter, maar depressieve gevoelens blijven.
Har vertelt: “Toen ik in de WIA kwam zei mijn vrouw: ‘ga weer tekenen’. In eerste instantie dacht ik, nee joh, dat gaat niet lukken. Maar toch een eenvoudige tekenset en papier aangeschaft. En begonnen. Het ging wel! Heel veel uren gemaakt, feedback gevraagd op verschillende tekensites. Mijzelf verdiept in materialen en nog meer uren gemaakt. Met als resultaat dat ik afgelopen mei en juni mijn eerste expositie heb gehad.”
Werken uit die expositie vind je nu hier op TRAUMArt.
Over de afbeelding met het meisje, zegt Har: “Dit meisje op deze tekening staat symbool voor pijn, vechten en dat je nooit ongeschonden door prikkeldraad heen komt. De afbeelding staat dus ook voor doorzettingsvermogen, en dat is tevens een valkuil. Trauma’s komen naar boven nu ik mijzelf leer kennen. Dat heeft veel met mijn verleden te maken.“
Dit is een voorproefje van een uitgebreider interview met Har op TRAUMArt, waarin hij meer zal delen over zijn verhaal en de betekenis van artistiek werken daarin.
