My Future is Now – interview Mia Meijers
Recent mocht ik voor TRAUMArt Mia Meijers (1954) interviewen over haar ontwikkeling op het gebied van creativiteit en kunstzinnig werken. Mia is woonachtig in de bourgondische provincie Limburg. Ze is lid van twee kunstkringen, het euregionaal vrouwencollectief dreieck.traingle.driehoek sinds 2020 en recent ook van de Limburgse Kunstkring. Met hen neemt ze deel aan exposities in de euregio en Limburg.
Achtergrond
Mia heeft een sociaal pedagogische achtergrond en is tot aan haar pensioen werkzaam geweest binnen het sociale domein; eerst als groepsleidster in een kindertehuis in de Randstad, later als raadsonderzoeker bij de Raad voor de Kinderbescherming. Het werken met kinderen in problematische opvoedingssituaties, waar verwaarlozing, huiselijk geweld en vechtscheidingen spelen, is intens. Na een burn-out in 2006 zocht zij een ander perspectief naast haar werk. De start van een parttime opleiding naast haar werk, aan de kunstacademie in Maasmechelen (België) bracht meer balans en gaf energie. Zij heeft deze opleiding in 2016 afgerond met als afstudeerthema: ‘Het perspectief van het kind’. Zo verbond ze haar werkervaring met haar creatieve werken.
Thema’s in haar werk
Thema’s in haar creatieve werken zijn gerelateerd aan haar werk – en levenservaringen en liggen kort bij haar. Thema’s die haar bezig houden zijn kindermishandeling en misbruik, huiselijk geweld, moederschap en maatschappelijke relevante thema’s zoals femicide. De laatste jaren is de ouder wordende vrouw een van de thema’s waar zij zich mee bezighoudt.
Naast schilderen werkt zij sinds 2019 ook met textiel.
Afsluiting werkzame leven
Als afsluitende activiteit van haar werkzame leven bij de Raad voor de Kinderbescherming mocht ze een kleine expositie houden in de gangen van het kantoor voor haar collega’s. Frappant dat de collega’s de beeldende werken van mishandelde kinderen confronterender vonden dan de situaties waar zij in hun werk mee te maken kregen. Beeldend werk doet meer dan het geschreven woord of een lezing. Dit was voor Mia een eyeopener om met haar werk naar buiten te treden in een passende context zoals de jaarlijkse Week tegen Kindermishandeling of de Dag van de Rechten van het Kind. En dan het liefst op laagdrempelige locaties zoals een bibliotheek of buurthuis. Zij zoekt hierin de samenwerking met relevante organisaties. Ze heeft nog een missie en wil deze heftige dagelijkse realiteit dichterbij de mensen brengen.
Zij is erop gebrand dat derden oog krijgen voor het signaleren van deze uiterst kwetsbare situaties waar kinderen en vrouwen in leven. Het gebeurt gewoon in je eigen buurt, op je werk en je schoolomgeving. Signaleren en bespreekbaar maken kan de situatie voor de betrokkenen veranderen.
Ziek zijn en kansen zien
Eind 2023 werd borstkanker bij Mia geconstateerd. Het jaar 2024 bestond uit behandeling na behandeling om de kanker te bestrijden. Wat te doen als je thuis op de bank komt te zitten en eigenlijk door de ingrijpende behandelingen geen energie meer hebt om iets te ondernemen? Wel, daar bedacht zij iets op. Het creëren van zelfgemaakte meditatierolletjes (zie bovenstaande afbeeldingen). Ze nummerde deze ook. Meer dan honderd heeft ze er gemaakt. Kleine projectjes die makkelijk weg te leggen zijn en fysiek niet inspannend.
Met behulp van het vrouwencollectief dreieck.triangle.driehoek kon ze ook mee doen aan exposities. Voorjaar 2024 stond de expositie in Aken gepland met het thema ‘Cherish yesterday, live today, dream tomorrow’. Een beetje wrang in de gegeven situatie. Conform haar insteek werken te maken die kort bij haar zelf liggen, maakte Mia drie jurkjes met betrekking tot de titel van de expositie. Een jurkje over moederschap, een over borstkanker en een over haar dromen voor de toekomst. “Ik droom over… de wind in mijn haren, de zon op mijn gezicht…” Dat met een kriebelende pruik op je hoofd en chemo in je lijf. Na de expositie heeft zij contact gezocht met het Toon Hermans Huis (inloophuis voor mensen met kanker) en zijn twee jurkjes daar beland. Ze hadden hun werk gedaan.
Initiatieven nemen hoort wel bij Mia. Vanaf de bank heeft zij op meerdere open calls gereageerd en met succes. Dat levert ook verrassende ervaringen op. Zo kwam ze met haar werk op een weekend expositie van de middelbare school in Maastricht te hangen. Daar kwam ze aangereden op haar fiets bij de locatie waar de expositie plaatsvond.. Een oudere dame op leeftijd, met in haar fietstas een heftig werk over femicide , wat moesten de jongelui er wel niet van vinden? Maar ze vonden haar kunstwerk het meesterstuk van de expositie. Haar werk had de jongeren geraakt.
Meedoen aan open calls gaf een doel om naar toe te werken. En dan ook nog eens door de selectie komen was een positieve ervaring. Het gaf haar energie in een moeilijke tijd. Geweldige opstekers om hiermee door te gaan.
Afgelopen jaar heeft Mia een aantal ‘levensdekens’ gemaakt. Een springt daarbij extra in het oog. Die deken waarbij zij zegt: “My future is now” (zie afbeelding). Het moet niet altijd gaan over morgen, maar soms gewoon over het nu en de dag van vandaag. We komen tot de conclusie dat veel mensen niet altijd durven te vragen bij ernstige situaties: “Hoe is het nu eigenlijk voor je? Hoe gaat het echt met je?” Het moeilijke aanroeren wordt als iets ongemakkelijks ervaren. Of je nu een ernstige ziekte hebt of trauma: daarin zit dan dus voor de omgeving niet veel verschil. Dit kunstwerk maakte de drempel lager voor haar eigen directe omgeving om met haar in gesprek te gaan hoe Mia zichzelf voelde en hoe zij de toekomst voor zich ziet.
Tips voor andere makers
Welke tips en tops wil zij meegeven aan anderen die ingrijpende situaties in hun leven meemaken en creatief werken aan hun herstel of dit een gezicht willen geven?
- Mia’s focus is eigenlijk altijd: wat kan wél. Anders ligt een depressie al gauw op de loer.
- Zeg niet tegen jezelf: dit moet, maar het mag.
- Je creatieve bezigheid moet iets zijn wat je energie geeft: Zorg dat het een ontspannende activiteit is wat je eigenwaarde verhoogt.
- Blijf bij jezelf en je eigen gevoel.
- Bedenk goed de boodschap die je in je hoofd hebt wat je wilt overdragen welk beeld je daarbij wilt zoeken.
- Begin eenvoudig: Gebruik gewone materialen die je toch al in huis hebt. Een potlood, een pen, een kladblok, restjes naaigaren, wol, papier, oude lappen, kinderverf etc. Kijk wat je thuis hebt liggen. En zo breid je het uit. Je hoeft zeker niet voor alles maar naar dure winkels te racen.
- Begin met kleine projectjes. Je gedachten laten gaan over wat er bij je speelt en dat zet je om in een creatief beeld.
- Zoek een manier van creatief werken, wat je kunt hanteren. En bedenk goed wat je wilt bereiken met je kunst.
- Voor wie maak ik de kunst? Voor mijzelf, voor het laten zien aan anderen of wil ik exposeren?
- Wil je exposeren, dan zegt Mia: “Exposeren is een andere tak van sport.” Gaat het over je eigen verhaal, bedenk dan hoe je wilt dat het in een expositie tentoongesteld zou moeten worden en welk doel je ermee hebt.
- Wil je deelnemen aan exposities? Wordt dan lid van een kunstkring of kunstgroep, waardoor je makkelijker toegang hebt tot initiatieven en samen kunt werken aan het samenstellen van exposities.
Actueel
Momenteel exposeert Mia samen met Roos Roberts, Joyce Overheul en Karin van der Linden in het museum van de Vrouw in Echt met de expositie Steekhoudend. Te zien tot 13 september 2026.
https://www.museumvandevrouw.nl/tentoonstellingen/steekhoudend/
Adres: Plats 1, 6101 AP Echt.
In deze expositie kun je je hart ophalen als je meer wilt zien rondom verhalen van vrouwen en maatschappelijke thema’s.
Uit het depot van het museum zijn oude borduurwerken tevoorschijn gehaald, oude oefenlapjes van handwerklessen uit de vorige eeuw, naaimandjes, waszakken, tafellakens, schaartjes, patronen etc. De combinatie met actuele textielkunst maakt de expositie verrassend.
Er is veel plaats ingeruimd voor werken van Mia. Een wand met geborduurde oude vrouwen. ‘When time becomes art’, werken over het zwijgen van vrouwen in geweldsrelaties en twee jurkjes, een over femicide en een over kindermisbruik.
Daarnaast hebben de eerder genoemde textielkunstenaars van een oud geborduurd tafellaken een nieuw kunstobject gemaakt. Roos Roberts heeft bijvoorbeeld een oud korset opnieuw bewerkt met borduursel als eerbetoon aan haar moeder. Joyce Overheul heeft een kraanvogel gevouwen als symbool voor de kracht van vrouwen. Karen van de Linde heeft roosjes gemonteerd op stof tezamen met kralen en deze verwerkt om de schoonheid en veelzijdigheid van de vrouw te symboliseren.
Mia heeft een masker, wat gebruikt is in een radiologie traject, gebruikt als basis voor haar kunstwerk. “You never know how strong you are, until being strong is the only choice you have.”
Dit is een goede afsluiting van dit interview. Als het aan Mia ligt, gaan we zeker nog meer van haar zien!
